وقتی آب می خشکد: ظهور (و افول ناگزیر) دشتهای جنوب غرب افغانستان و تأثیر آن بر مهاجرت، کوکنار و ثبات

وقتی آب می خشکد: ظهور (و افول ناگزیر) دشتهای جنوب غرب افغانستان و تأثیر آن بر مهاجرت، کوکنار و ثبات

Back

نکات برجسته

نویسندگان دیوید منسفیلد
تایپ کردن مقاله تلفیقی
موضوع مدیریت منابع طبیعی
زبان دری
تاریخ نشریه نوامبر 26, 2020
مجموع صفحات ٧۶
قابل دسترسی در English | پشتو | دری
تشریح
وضعیت معیشت حدود ۱،۴ میلیون نفر در جنوب غرب افغانستان در معرض تهدید قرار دارد. این افراد در مناطق قبلا بیابانی فراه، نیمروز، هلمند و قندهار سکونت دارند. در دهه ۱۹۹۰، این مناطق به جز دره خاشرود در نیمروز و قسمت پایینی مارجه، عمدتا سرزمین بایر و بی سکنه بود. این مقاله با استفاده از کارهای ساحوی که در طی یک دوره ده ساله انجام شده، و با به کارگیری تصاویر از راه دور دارای کیفیت بالا، تهیه شده است. کارهای عمیق ساحوی پروسه هایی را ترسیم می کند که منجر به تصرف، اسکان و دگرگونی دشت های جنوب غربی شده است. مقاله حاضر نشان می دهد که الگوهای مهاجرت به این مناطق با گذشت زمان و در مکان های مختلف، تغییر پیدا کرده است، و توضیح می دهد که چگونه این دشت های بایر به مناطق مسکونی دایمی تبدیل شدند. مقاله، در مرحله بعدی شواهدی را ارائه می کند که نشان می دهد تحول سریع مناطق بیابانی سابق چه تاثیراتی بر جمعیت ساکن در آنجا گذاشته و چه تهدیداتی را متوجه بقای درازمدت معیشت آنها می سازد. سرانجام، مقاله توصیه هایی را ارائه می کند که چه کاری باید انجام شود تا فشارها بر این جمعیت بیابانی کاهش یابد: نه تنها پرداختن به عواملی که موجب مهاجرت به این مناطق بیابانی سابق می شود بلکه اقداماتی که می تواند چالش های اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی موجود را برای کسانی که در آنجا زندگی می کنند، کاهش دهد. هدف این اقدامات کاهش اثرات بالقوه جابجایی گسترده مردم در داخل افغانستان، به کشورهای همسایه و احتمالاً فراتر از آن است.

فلتر جستجو

to


x