معیشت شهری و آسیب پذیری

معیشت شهری و آسیب پذیری

درحالیکه شناخت و درک انعطاف پذیری نیازمندان  شهری مهم است اما این نمی تواند یک راهبرد باشد. مردم فقیر از پیش با یک محیط ناکارا ادارت رسمی  و موانع بیشمار روبرواند.
در بین سالهای 1382 و 1385 واحد تحقیق و ارزیابی افغانستان زندگی و و سیله معیشت افراد نیازمند را در شهر های افغانستان که به طوربی سابقه در حال گسترش و افزایش است و به سرعت گام به سوی آشفته گی میگذارد بررسی نمود. این تحقیق متکی بر تحقیقات موضوعی در کابل، هرات، جلال آباد،  مزار شریف و پلخمری است.
صفوف روز افزون نیازمندان شهری در نواحی شهر کابل حتی منجر به عدم  دسترسی به ضروریات اولیه گردیده است آنچه عامل آن اسباب چون فقدان ظرفیت و اکثرا هم عدم تمایل و اراده به  فراهمی این نیازمندی ها به وسیله مسوولین شهری است.
با افزونی نقل مکان  خانواده ها به مراکز شهری، پالیسی های نا سازگار زمین نظر به مقتضای زمان، مکررا ناکام به درک وجوه اعمار خانه های جدید الاعمار غیر رسمی میشود که عمدتا منتج به ازدیاد نفوس شهری میگردند.
باشندگان این ساحات در حد حیرت آوری متکی و وابسته بر مشاغل غیررسمی منحیث منبع عایداتی اند که شاید بتواند یک منبع ثبات و پایداری را در زندگی شان میسر سازد. این چنین حالت معمولا خانواده ها را آسیب پذیراز شرایط غیر صحی، مصون نبودن درمحل کار و بهره برداری ها توسط روسا و یا استخدام کنندگان میسازد. عواید نا کافی به معنی این است که بسیاری از خانواده ها جهت فراهم نمودن مواد اولیه مورد نیاز انبار از قرض را بر شانه های خود  حمل مینمایند  که این بنابرنداشتن و یا عدم سرمایه و همبستگی محلی امید اندکی برای بهبود وضعیت آنها میگذارد. یافته های این تحقیق توصیه میدارد که شهرداران باید توجه  بیشتر در هر دو مورد; سهم  مهم خانواده های فقیر که در اقتصاد محلی کشور دارند و نواحی که منحیث ساحه های رهایشی به طور غیر قانونی توسط آنها اشغال گردیده مبذول نمایند. شهرداران باید کار بیشتر جهت ثبت و راجستر نمودن زمینها، تلاش جهت دریافت  دلایل مبنی بر افزونی مفرط مزدوری وکوشش های سنجیده و مرتب برای توسعه به سوی گنجایش محیط  گسترده شهری انجام دهند.a



x